“Citynights 2008 _ THESSALONIKI Nocturnal Photo-Traces | ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Νυκτερινά Φωτο-’Ιχνη” [ Συμμετοχή σε φωτογραφικό διαγωνισμό _16.03.2008]
“Thessaloniki
at night… That’s when the soul becomes alive! Walking the city’s streets at
night, a constant dialogue between the camera lens and the existing
contradictions takes place, sometimes becoming bluntly tangible, and other
times perpetually out of reach. The beauty of this city’s nights originates
from the various inconsistencies and unexpected situations that the urban
environment gives birth to, from the almost Bretonian, “spasmodic character” of
the city. The city’s nocturnal areas and “non-places”, engulfed by eight-storey
concrete blocks of flats, tend to have the introversion of something between an
urban arena and a peep show, coupled with a quick condensing of the
oscillating, images of nocturnal, urban activities of solitude or leisure. The
contrasting psycho-geographical elements of the city at night constitute a
unique light and shadow townscape, in which the photographer was brought up.
This townscape is continuously being re-inscribed in the photographs, in a
similar way to that of the fresh ink, which leaves its permanent marks on the
surface of a blotting-paper.”
«H Θεσσαλονίκη τη νύχτα… Είναι τότε που η ψυχή πραγματικά ζωντανεύει! Περπατώντας στους δρόμους
της πόλης τη νύχτα, ένας συνεχής διάλογος αναπτύσσεται ανάμεσα στον φακό της
φωτογραφικής μηχανής και στις υπάρχουσες αντιθέσεις, ορισμένες φορές έντονα
απτός, και κάποιες άλλες εντελώς αέρινος και μακρινός. Η ομορφιά της πόλης την
νύχτα πηγάζει από τις διάφορες ανακολουθίες και αντιφατικότητες, καθώς και από
κάποιες απροσδόκητες καταστάσεις, οι οποίες προκύπτουν από το ίδιο το αστικό
περιβάλλον, από τον «σπασμοδικό χαρακτήρα» της πόλης – όπως θα έλεγε ο André Breton. Οι νυκτερινοί τόποι και
μη-τόποι της πόλης, καθώς περιβάλλονται πλήρως από οκταώροφες πολυκατοικίες,
τείνουν να αποκτήσουν μία εσωστρέφεια μεταξύ αστικής αρένας και peepshow, η οποία συνυπάρχει με ένα
πύκνωμα ταλαντευόμενων εικόνων νυκτερινών, αστικών δραστηριοτήτων μοναξιάς και
ελεύθερου χρόνου. Τα διαφορετικά ψυχο-γεωγραφικά στοιχεία της νυκτερινής
Θεσσαλονίκης διαμορφώνουν ένα μοναδικό τοπίο φωτός και σκιών, μέσα στο οποίο
μεγάλωσε και ο ίδιος ο φωτογράφος. Το αστικό τοπίο αυτό ξαναεγγράφεται συνεχώς μέσα
στις φωτογραφίες, με τρόπο παρόμοιο με αυτόν που το φρέσκο μελάνι αφήνει τα
ίχνη του πάνω στην επιφάνεια ενός στυπόχαρτου.»
“Άμα το σκεφτείτε λίγο διεξοδικά ο κόσμος μας μοιάζει αρκετά με εκείνο των χημικών στοιχείων, εννοώντας τον περιοδικό πίνακα. Κάποια στοιχεία είναι από τη φύση τους τέλεια, τα λεγόμενα ευγενή αέρια. Όλοι έχουμε συναντήσει παρόμοιους ανθρώπους στη ζωή μας. Η κοινωνία μας επιβάλλει να ακολουθήσουμε το πρότυπο του τέλειου, εκείνου που δεν αντιδρά. Εμείς με τη σειρά μας αφήνουμε τη φύση μας, δίνουμε ή παίρνουμε (στη περίπτωση της χημείας ηλεκτρόνια) και προσπαθούμε να μοντελοποιήσουμε τον εαυτό μας. Αλλάζουμε σε κάτι που δεν είμαστε, ενώ υπάρχουν και αυτοί που δε τα καταφέρνουν και απογοητεύονται. Για να μη σας κουράσω με αυτή την αλληγορία, θέλω να κλείσω λέγοντας σας να μη φοβάστε, να αφήσετε τη προσωπικότητα σας να λάμψει και ποιος ξέρει ίσως η δομή των ευγενών αερίων κάποια στιγμή να μην είναι τόσο ποθητή”
Ενας, καπως διαφορετικος, ορισμος του ερωτα, μπορει ευκολα να γινει αντιληπτος μεσα απο τη χημεια.
Η Χημεια ειναι ερωτας.
Ο Ερωτας ειναι χημεια.
Οπως η φυση καθοριζει ποια ατομα και μορια θα ενωθουν με ποια, ετσι και στυς ανθρωπους· δεν ερωτευομαστε αυτον που θελουμε ή αυτον με τον οποιο ταιριαζουμε, αλλα αυυον για τον οποιο μας προοριζει η φυση.
Ολα ειναι προκαθορισμενα, γινονται για καποιο λογο. Το τραγικο -με την λυρικη εννοια- ειναι οτι, ισως, να μη μαθουμε ποτε τον σκοπο.
Ξερεις οτι λιωνεις στο διαβασμα οταν βλεπεις το γκαζακι στη κουζινα να γραφει “βουτανιο” και το πρωτo πραγμα που σκεφτεσαι ειναι τεσσερα ατομα ανθρακα με εναν απλο δεσμο.
